ای غایب از نظر به خدا می سپا رمت

جانم بسوختی و به جان دوست دارمت

تا دامن کفن نکشم زیر پای خاک

باور مکن که دست ز دامن بدارمت

گر بایدم شدن  سوی هاروت بابلی

صد گونه جادوی بکنم تا بیارمت

صد جوی اب بسته ام از دیده بر کنار

بر بوی تخم مهر که در دل بکارمت

مهراب ابرووان بنما تا سهر گهی

دست دعا بر ارم به گردن ارمت

خونم بریز از غم هجرم خلاص ده

منت پذیر غمزه ی هجرت گذارمت

 

                                                      حافظ